Antik Roma Hamamlarında Ağaç Katliamı

"Tanrısal Odysseus da onlara şöyle dedi: 

Kızlar, hele şöyle uzak durun benden, 

omuzlarımı yıkarım ben kendim, 

deniz kirini atarım üstümden, 

sonra oğunurum verdiğiniz şu yağla. 

Çoktan yağ görmedi, oğulmadı derim. 

Ama utanırım, sizin önünüzde yıkanamam, 

görünemem güzel örgülü kızlara çırılçıplak.

Odysseus böyle dedi, onlar da uzaklaştılar, 

gelip söylediler bunu kral kızına, 

tanrısal Odysseus da yıkadı bedenini suyun köpüğünde, 

temizledi sırtına, geniş omuzlarına yapışan yosunları, 

ekin vermez denizin kirini sildi başından, 

bir güzel yıkanıp yağlar süründü. "

HOMEROS, "Odysseia", 

6. Basım: 1992 Can, 6. Bölüm/S.123 

Antik Roma Hamamlarında Ağaç Katliamı 

Roma dönemindeki görkemli hamam yapılarının temeli, bronz çağlarda, yıkanma kültürünün oluşmasıyla atılmıştır ve bu oluşum dinsel kökenlidir. Yıkanmanın, dinsellikten öte günlük yaşamın ayrılmaz bir parçası haline gelmesi ise Greklerin sayesinde olmuştur; evlerinin bir bölümünü yıkanmaya ayırmışlar, spor amaçlı kullanılan gymnasionlara, yıkanma odaları yapmışlardır. 

Fakat yine de, Roma'da olduğu gibi, Greklerde, bağımsız hamam tesislerine raslanmıyor. Sonrasında, Romalılarda, gerek Greklerin etkisiyle gerekse de teknikteki ilerlemeyle birlikte, büyük boyutlu bağımsız hamam yapıları inşa edilmiş ve bunlar giderek Roma sosyokültürel yaşantısının ayrılmaz bir parçası haline gelmiştir. Bunun sonucunda, hamamlar da, insanların değişik ihtiyaçlarına cevap verebilecek çok çeşitli mekânlardan oluşturulmuştur. 

Antik Roma hamamlarında, spor amaçlı kullanılan palaestralar, bütün içerisinde oldukça büyük yer kaplamaktaydı. 

Apodyteriumda, insanların soyunup giyinebilmeleri için birçok bölme ayrılmıştı. Soğukluk kısmı; frigidariumda, piscina adı verilen yüzme havuzu da bulunmaktaydı. Çoğu kez yağlama ve masaj için tepidarium (ılıklık) kullanılırdı ve genellikle bu mekân da, hamamın en önemlı salonu olan caldarium (sıcaklık) gibi, alttan sıcak gazlar ile ısıtılmaktaydı. 

Şarkta, terlemeye verilen önem doğrultusunda, laconicum adı verilen salonun daha bir önem kazandığını; daha büyük inşa edildiğini görmekteyiz. Bu mekânların dışında, bazı hamamlarda rastlayabileceğimiz genel tuvalet olarak kullanılan latrinayı, heykellerle süslü musalar salonunu sayabiliriz. 

Hamam yapılarının en can alıcı noktası, ısıtmanın sağlandığı hypokaust sistemidir. Ocak (praefurnium)'da odun veya kömürün yakılmasıyla oluşan sıcak gazlar, hypokaust sisteminde ilerleyerek, tubuli adı verilen, duvardan ısıtmayı sağlayan elemanların içinden geçerek, hamamın sıcak salonunu (caldarium) ve havuzu da ısıtır. 

Sıcak gazlar, enerjilerinin bir kısmını burada bıraktıktan sonra, çoğunlukla, ılıklık (tepidarium) kısmına geçerek buradan da bacalar vasıtasıyla dışarıya atılırlar. Su ihtiyacı ise havuzlardan karşılanır.

Türk hamamlarında külhan olarak isimlendirilen praefurniumda çoğunlukla yakılan odun için, yakınlarda bulunan ağaçlar kesilmiştir şüphesiz. 

Tony Rook [1], sıcak ve ılık mekânların sadece 6'şar m2 olduğu, benzerlerinin yanında oldukça küçük kalan Welwyn Villa Hamamı'ndakı çalışmasında; sıcak, ılık ve soğuk odaların, sırasıyla, 70, 55 ve 25'C'da olduğunu kabul ederek, bir yıl için 114 ton odun tüketildiğini hesaplamış. 

Pompei'deki Stabian Hamamı üzerinde çalışan lorio'nun [2] bulduğu değerler daha insaflı; daha büyük bir alanı (114 m2) 35°C'da tutmak için yaklaşık, Rook'un bulduğu odun miktarının yarısının yeterli olabileceğini hesaplamış. 

Hüser [3] ise 23 m2'lık alanı 18°C'da (!) tutmak için, yaklaşık 14 ton/yıl yakıt tüketiminin gerektiğini bulmuş.

Hüser'in çalışma yaptığı bu mekân, Almanya'da, Roma dönemindeki hamamlar baz alınarak inşa ediliyor ve 1902'de, dönemin imparatorunun da katılımıyla açılıyor. 1910'da bir firma, günde bir küfe -boyutları belli değil- kömür ile, kısa bir süre hamamı çalıştırıyor. Uzun bir süre atıl kaldıktan sonra, aynı mekânda Kretzschmer [4] bir deneysel çalışma yapıyor. 

Burada sözü geçen mekânlar oldukça küçük. Halbuki, Roma hamam yapılarının önemli bir kısmı, güç ve para sahiplerinin kudretlerini gösterdikleri, insanda şaşkınlık ve hayranlık yaratan devasa boyutlardadır. 

Örneğin; 

Roma'daki Caracalla Hamamı 11 hektardan fazla alanı kaplamaktadır, Diokletian Hamamı ise daha da büyüktür; 16 hektar [5]. 

Bunun yanı sıra, Ankara Caracalla Hamamının kapalı kısmının ortalama yüzey ölçüsü 7500 m2 iken, bunun yaklaşık 500 m2'si sıcaklık kısmıdır. Tamamı ısıtılan ılıklık kısmı ise; 300 m2'lik orta hol, 225 m2'lik çok banyolu salon, 286, 225, 150 ve 100 m2'lik salon ve ara hollerden oluşmaktadır ve tüm bu mekânlar 14 adet ocak aracılığıyla ısıtılmaktaydı. 

Sonuç Welwyn Villa Hamamı'nı, bir yıl süresince ısıtmak için, 114 ton oduna ihtiyaç olduğunu, Rook'un hesaplandığını belirtmiştik. Bu ihtiyacı karşılamak için ortalama 500 kg gelen, yetişmiş, 228 adet çam ağacı kesilmiş olmalı. 

Buradan hareketle, 2000 m2'den daha fazla ısıtılan mekânı bulunan Ankara Hamamı için, bir yılda, yaklaşık, 38000 (otuz sekiz bin!) ağacın kesilmiş olduğunu söyleyebiliriz. 

Günümüzde, Ankara çevresinden her yöne kilometrelerce uzayan çorak alanlar, büyük olasılıkla o dönemlerin eseri! 



Tahsin Başaran
Dokuz Eylül Üniversitesi 

[1] T. Rook, "The development and operatıon ot Roman hypocausted baths", JAS 5, 1978, 269282. 
[2] A. lorıo, "Sıstema di riscaldamento nelle antiche terme pompeıane", BullCom 86. 1981, 167 189. 
[3] H. Huser, "VVarmetechnısche Messungen an eıner Hypokaustenheızung ın der Saalburg", Saalbjb 36. 1979, 1230. 
[4| F. Kretzschmer, "Hypokausten", Saalbjb 12. 1953, 741. F. Kretzschmer, »Bilddokumanto Römischer Technik", 1964, 34.
[5] G. Gromort. "Grece and Rome", 1948, 196200. 




Ek:

"...Ölüyü gömdükten sonra Skyth'ler kendilerini temizlerler ; Başlarını iyice ovarak yıkarlar, gövdelerini temizlemek için bir tören yaparlar, yere üst uçları birbirine eğik üç kazık çakarlar, üzerine çepeçevre keçe sararlar, keçelerin içerisinde ve kazıların ortasında bir tekne vardır, iyice kızdırılmış birçok taş getirip bu teknenin içine koyarlar..... Skyth'ler kenevir tohumunu alırlar, anlattığımız keçe örtülerin içerisine girerler ve bu tohumları kızgın taşın üzerine atarlar; tohum taşa değince tütmeye başlar ve öyle bir buğu çıkarır ki, bizim Yunanistan'daki hamamlarda bile bu kadar boğucu bir buğu olmaz. Skyth'ler bayılırlar buna ve keyiften haykırırlar; bu onlara yıkanma yerine geçer, çünkü gövdelerine hiç su değdirmezler.

Kadınlarına gelince, onlar da servi, sedir, günlük yongalarını pürtüklü bir taş üzerinde; iyice dövüp su katarlar; bu hamuru yüzlerine ve bütün gövdelerine sürerler; koklamaya doyulmaz bir koku kazanmış olurlar ve ertesi günü bu lapayı kaldırdıkları zaman derileri pırıl pırıl ve taze bir renk almış olur...."

Herodot,I:V ; 73-75

BİZANS/DOĞU ROMA - GREK/YUNAN - BİZANS'TA TÜRKLER

Batı ısrarla dillerinde Grek kelimesini kullanırken, Yunanlılar Hellas kavramını kullanır.

MS.800'lerde Şarlman Kutsal Roman-German Devletini kurunca İmparium Romanium sıfatını kullanıyor, yani Roma İmparatoru. İstanbul'daki imparatorda diyorki "Bu ünvanın sahibi var, benim" diyor. 

Bu sefer Şarlman, MÖ.200 yıllarında Romalılar Yunanistan bölgesini alınca bu insanlara "Köle" ve "Hizmetkar" manasına gelen "Grek" kelimesini kullanıyor. Bu yüzden Greks, Grecorium yani "Greklerin Kralı" sıfatını kullanıyorlar. 

Ve böylece Romanın yasal varisinin Batı'da kendisi olduğunu iddia ediyor. Bundan dolayı Batı dillerinde hala Yunanistan için Grek ve Greece kullanılır. Kitapların eski baskılarında bu vardır, lakin yeni baskılarından bu "Köle" "Hizmetkar" manaları, Yunanistan'ın mahkemeye vermesiyle çıkarılmıştır.

ve evet, Bizans'ta Türkler vardır.

Prof. Dr. LEVENT KAYAPINAR

video  /  video  /  videonun tamamı

,


Doğu Roma devletinin 1453 yılında fiilen sona ermesinden yaklaşık bir yüz sene sonra Avrupa'da Doğu Roma'nın tarihi hakkında kitaplar yayınlanmaya başlamıştır. Bu dönemde Alman tarihçi Hieronymus Wolf'un 1557 yılında "Corpus Historiae Byzantinae" adlı kitabını yayınlamasıyla birlikte Bizans tabiri de ortaya çıkmıştır. Bu ismi de yörenin eski tarihi isminden almıştır, coğrafiktir, ırksal değildir. (aynı Ermenistan ve Kürdistan gibi coğrafik isimdir.)

MÖ.4.yy'a kadar Anadolu'da yerel dil hakimdi, Büyük İskender döneminde Yunanca'ya geçildi ve MÖ.1.yy'da Romalıların gelmesine dek kullanıldı. Sonra Latince dili yerleşti ama yerel halk kendi dilini hala kullanıyordu. Romanın ikiye ayrılmasından sonra bile dilleri Latince idi. Konstantine ve Justinian bile tek kelime Yunanca konuşmuyordu. MS.7.yüzyılda Doğu Roma imparatoru Heraclius imparatorluğun resmi dilini Latince'den Yunanca'ya çevirdi.

The West use Greek and the Greeks use Hellene

In 800 AD Holy Roman-German was built, Charlemagne was crowned as Roman Emperor, officially rejecting the Eastern Roman Empire as true Romans. But the emperor in Constantinople says " the owner of this title is me". 

At this point Charlemagne use the word Greek, in 200 BC. when the Romans take over the land Greece, they called them "Greek", meaning "Slaves" " Servants" ... So they began to use "Greek" for the East Romans.

So the West claims that as his legal heir and the emperor was known as "Imperium Romanum" and the East as "Emperor of the Greeks" and their land as "Greek Empire" "Imperium Grecorum."

This "Slave" meaning was in the old edition of the books, but Greece went to court, and new editions doesn't have this meaning anymore.

Karl der Große-Carolus Magnus-Karolus Magnus-Charlemagne-Şarlman (747-814)

THE EAST ROMAN EMPIRE AND THE TURKS

*Theodora of Khazaria was the second Empress consort of Justinian II (669-711) of the Byzantine Empire. She was a sister of Busir, Khagan of Khazars .

Theodora and Justinian II had only one known child:
Tiberios (c. 705 – 711, co-emperor from 706 to 711 - Birthplace Khazaria). Executed by orders of Philippikos. He was murdered by the patrikios Mauros and John Strouthos, and buried in the Church of the Holy Unmercenaries.

* Leo III obtained the hand of a Khazar princess for Constantine V in 732...

Khazar Khagan Bihar (730) father of TZİTZAK (Çiçek/meaning:Flower- died 750- baptismal name "Irene" (meaning:Peace) of Khazaria) married with Byzantine Emperor Constantine V.

Constantine V (718 –775) married with Irene of Khazaria ; children Leo IV
Khazar Bihar grandfather of Emperor Leo IV The Khazar.

Leo IV the Khazar was Byzantine Emperor from 775 to 780 AD.
Leo was the son of Emperor Constantine V by his first wife, Irene of Khazaria (Tzitzak - Çiçek), the daughter of a Khagan of the Khazars. 

JUST THE FACTS: 

That's only 2 of them , The Turks sitting on the East Roman Empire throne.... (Byzantium was not the Empire name till the 17th century!)


"The Khazars were a Turkic people who originated in Central Asia. The early Turkic tribes were quite diverse, although it is believed that reddish hair was predominant among them prior to the Mongol conquests. In the beginning, the Khazars believed in Tengri shamanism, spoke a Turkic language, and were nomadic. Later, the Khazars adopted Judaism, Islam, and Christianity, learned Hebrew and Slavic, and became settled in cities and towns thruout the north Caucasus and Ukraine. The Khazars had a great history of ethnic independence extending approximately 800 years from the 5th to the 13th century."



In East Roman eyes the gift of Christiantity which they brought offered at the same time an introduction to a more highly developed way of life. Thus their converts integrated into the civilized oecumene and Byzantine statecraft and culture were introduced to young and vigorous societies who were able to combine what they had learnt from East Rome with their own native originality.

From the seventh century onwards the loss of Egypt and Syria to the Muslims and the failure to convert them and to bring them within the Byzantine orbit made it all the more vital to have some measure of understanding first with the Turkic peoples already established to the north-east of the Black Sea in the northern Caucasus and then with the Bulgars and Slavs settling in the Balkans. Already before the seventh century there were long-established links with the Crimea.

As early as 325 there was a bishop of Bosphorus in the peninsula where the Goths were living. From this base contacts were made with the Hunnic-Turkic migrants in the area between the Danube and the Caucasus.

Justinian I had won over the Lazi in the eastern Black Sea region. Likewise by the seventh century Abasgia was an ecclesiastical province. Thus Byzantium had established a foothold in the Caucasus.

The Alans in the north-eastern Caucasus appear to have known Christianity early on, but evidence is scanty as to how they fared. By the late ninth century they were known to have renewed contacts under Patriarch Nicholas Mysticus and by the early tenth century a bishop travelled thence, though with some reluctance. Episcopal lists and archaeological finds suggest that missionary work was also active north of the Black Sea among the Turkic Bulgars, some of whom were to migrate to the Balkans when the Khazar expansion took place in the late seventh century. 

This work appeared to be done by non-resident missionary bishops as befitted those toiling among semi-nomadic peoples.

Thus both the Bulgars settling in Bulgaria and the Magyars in Hungary would already have met Christianity and some of them would have been converted.

This work included the powerful Khazar kingdom which by the eight century was established to the north-east of the Black Sea, Khazaria was particularly important to Byzantium both for economic reasons (trade routes into Asia) and as a barrier to any Arab advance through the Caucasus to the north. Justinian II who took refuge in Khazaria during his exile, and Constantine V, son of the Emperor Leo III, both married Khazar princess.

Byzantium may at the time have had hopes of cenverting Khazaria and the Crimea had already proved itself an obvious base for work in this area. But any permanent development of this kind was halted by successful Jewish activities from the eigth century onwards and by the Khazar adoption of full Judaism in the course of the ninth century.

The Orthodox Church in the Byzantine Empire by J. M. Hussey



"He dispatched Sarbaros and the remainder of his army against Constantinople so that, with the Huns of the west (whom they call Avars), Bulgars, Sklavinians and Gepids....."

"In that country he parleyed with the Turks of the east (whom they call Khazars) and called on them for an alliance."

page 316
The Chronicle of Theophanes

AVARS,   HUNS, BULGARIANS , KHAZARS AND

 SCYTHIANS and CRIMEA 

THE TURKS.

THE FACTS

MİTOLOJİ - MYTHOLOGY

MYTHOLOGY

The study of myths , or "sayings". The myth has a natural origin in the belief that every natural object has a life or soul and in the imperfect language of early man. 

The first poets who described nature did not use similes. They said the cloud was a bellowing bull and not that the thunder in the cloud bellowed like a bull. The meanings of the myths, when fairly clear, are explained in special articles on the various legends.

Turanian and Semitic races have myths as well as Aryans , and the Greeks BORROWED many of theirs from Akkadians, Hittites, Babylonians and Phoenicians....

Faits of Man - Forlong

book

Türkic and Greek Languages

Türkic and Greek Languages

Valentyn Stetsyuk

Research of Prehistoric Ethnogenetical Processes in Eastern Europe

Book 2,Lviv 2003

The reconstructed Herodotus World Map ca 450 BC shows the world as it was known to the Greeks at the time. A major portion of the tribes listed by Herodotus north-east of the Greek world constitute tribes that either have direct Türkic names (Budini = People, Gelones = Snake, Iurcae = Nomads, Arimaspi = Half-Eyed, Sauromatae = Saddlebagged, Agathyrsi = Tree People, Scythians = As-Guzes), or the tribes whose Türkic affiliation can be reasonably reconstructed (Neuri, Issedones, Saspirians, ) or at least suspected (Androphags, Melanchlaeni, Argippaei). It is quite possible that somewhat derogatory connotations of some names (like Budini, Iurcae, Arimaspi, Agathyrsi) indicate exoethnonyms of Türkic origin, and the peoples themselves may have been non-Türks, and conceivably Finno-Ugrian, Germanic or Baltic tribes. 

The Greeks, a confederation of maritime tribes, by the Herodotus time had about a millennia of the coastal colonization, and they had inevitably absorbed voluminous word loans from the aboriginal populations of the coasts and the adjacent lands. These borrowings were profound and documented in the religious area, where the majority of the deities are from the known non-Greek extraction. The Greeks, widespread along the coasts of the Mediterranean, Marmora, Black and Azov seas, with their intrinsic material and spiritual culture, and trading contacts across all the waterways of the Mediterranean, were a powerful force in spreading its borrowings throughout the western and the eastern Europe. In the word list assembled by V. Stetsyuk in his book, a number of the Türkic borrowing words were further propagated by the Greeks into Romance and Slavic languages directly, and into Germanic languages via the Latin intermediaries.

Not all Türkic loan words were documented in the Greek written sources, and not all of the documented words were analyzed for a possible source, so the following list is only a part of a prospective complete listing. We know some other evident borrowings which were not included in the list below, the borrowings which clear Türkic etymology contrasts highly with the absence of any believable IE etymology, like Hercules and taur and Taurus and Scyth and many others. However, even this partial list can be a first stepping stone for a statistical re-evaluation of the etymological sources of the Greek language.

In this miniscule sampling, the semantical depth and width are astounding. The hippodromes operated in Kentucky and California come from the Greek ippodromos that came from the Türkic jabu, horse. The kaleidoscope of the names for a horse in the IE languages, aspa/horse/loshad etc. indicates a clear borrowing, and the unity of the term jabu in the Türkic languages indicates as clearly the source. We are so mush ingrained with the knowledge that a horse in Greek is ”ippo”, that neither the Greeks, nor us can even imagine the time when the Greeks did not have this word. Even though some words may be alleged to be late borrowings, there are those that exclude that possibility, like the ”ask”, ”barley”, ”bile”,... ”horse”...,etc. These are the terms without which not a single agricultural and pastoral society can exist at any stage of their development.

The etymology of the name ”Greece, Greek” is enigmatic. The Greek general endoethnonym is ”Hellenes”, which has no phonetical connection to the word ”Greeks”. The Greek tribes used a number of tribal ethnonyms, Dorians, Achaeans, Ionians, Tyrians and others. The common Türkic name for the Greece is Yananistan, for the Greeks is Yananli, Yanan being a dialectal pronunciation for Ionia. It is probably clear, that the origin of the name Yanan dates back to the times when the Greek tribal names predominated, prior to the expansion of the Alexander the Great. In the Greek sources it was Aristotle (384-322 BCE), who in his ”Meteorologica” I, xiv, first used Graikhos as synonymous to Hellenes, Aristotle wrote that Illyrians originally used the name Graikhos for the Dorians in Epirus, from Graii, the native name of the people of Epirus, in the north western corner of Greece on the Ionian Sea and west of Thessaly. 

Naturally, the modern scientists take that statement with a grain of salt, because the widespread usage of this exoethnonym between completely unrelated languages would hardly originate from such a single center. On the other hand, this classical evidence might confirm that the exoethnonym came from the Balkan populace, which at that time had Scythians bordering on the Macedonia. It would be natural for the Scythians to use both terms, ca. Yanan and Kresh for their Ionian neighbors and the Hellenes at large.

The modern theory of the German historian Georg Busolt, 1850-1920, derives ”Greeks” from Graikhos ”inhabitant of Graia” (from ”gray”), a town on the coast of Boeotia, the central area of the ancient Greece around the city of Thebes, which was the name given by the Romans to all Greeks, originally to the Greek colonists from Graia who helped found Cumae (9th c. B.C.E.), an important city in the southern Italy where the Latins first encountered the Greeks. In accordance with this theory, the name was re-borrowed in this general sense by the Greeks. Considering that the Greeks were already colonizing the Apennine peninsula for a few centuries prior to the 9 c. B.C.E.,the Greeks' widespread presence in the Mediterranean before that, and the 4th c. BC statement of Aristotle, this theory ascribes too much weight to the 9th c. BC pre-Roman Latins in spreading the term, and to the Greeks for universally adopting it from a minor neighbor of the times, even to pretend to reflect the real etymology.

The Scythians had a long history of contacts with the Greeks (see Kurgan Culture in Neo- & Mesolith), their symbiosis already had a millennia by the time of the Romans' arrival to the world scene. The huge steppe and forest-steppe zone settled by the Scythian tribes would help the moniker for the Greeks to be spread, if they had one, over great distances and many vernaculars. And it just happened that the Hunno-Bulgars give us a hint, calling the Greece: ”Kryash”, the same name as they call Crete, Kresh. That the name Kryash was deeply entrenched in the Scythian culture is confirmed by the name of the Crete, Kresh, and the name of a street and a plazza in Kyiv, Kresh (Slavicized ”Kreschatik”) both ascend to the Türkic Bulgarian term for wrestling. And it would be possible to accept that the Cretans' name has spread to all the Hellenes, propagated by the Scythians from the outside of the Greece, and as well from the inside of the Greece, Persia and Rome, each of these powers employing Scythian mercenaries en mass and for centuries on.

Evolved in the Apennine peninsula, the initial Latin root of the Romance group of languages evolved from the Greek and Tyrrhenian (Etruscan) environment absorbed in the proto-Latin dialects of the Apennines. In later times, when the Rome power extended way beyond the Apennines, the Türkic, or, using the terminology of the times, Scythian borrowings could have found a way to be absorbed into the mainstream Latin from the Scythian mercenaries documented as serving in the Roman army, but the initial borrowings must have come from the the Greek and Etruscan, and the tribes absorbed into the Roman local population, and from the trading contacts with the carriers of the Türkic languages of the time.

The legacy of the Latin lasted for another millennia after the disintegration of the Roman Empire. As a universal lingua franca, the Latin was the language of state administration, jurisprudence, culture, science, literature and religion in most of the countries of the western and central Europe, with some vestiges extending into the New Times. Thus, Latin was instrumental in spreading its Türkic via Greek borrowings throughout not only the western, but also the eastern Europe. And the Latin disseminated its Türkisms deep and wide, dispersing them into Germanic, Celtic, Scandinavian, Baltic and other languages, where they can be discerned by their etymological roots ascending to the Latin language (like the borrowing of the word ”use” in English).

A very important aspect is the direction of the borrowing. The first criteria is usually the etymology, when a word has a clear meaning in one family and as clearly does not have a meaning in another family, like the Agathyrs, Budini and Iurks in the example above. Another direct evidence is the tracing in the literary sources. With the absence of the direct evidence, the accepted criteria is the distribution of the word in the compared source families of languages. For example, if the word ”casa” = ”house, home” and its derivatives are found in the majority of the Indo-European family of languages (say, in 50 out of approx. 70, or approx. 75%), and only in a few non-IE languages (say, in 2 out of 20, or approx. 10%), the preponderance of the evidence justifies assumption of the direction of borrowing from the Indo-European to the non-IE languages, and not in the opposite direction. Thus, each found borrowing has to be assessed for the direction of the borrowing. Naturally, this assessment frequently shatters the settled conceptions, which in the remote past boldly assumed that the direction of the borrowing was from the language family of the researcher to the other families. Another accepted indicator of the direction is the semantical direction from a general to a more specific, or from a specific concept to a general concept, like the generic Türkic ”tree”, agach, becoming a name of a tree species, acacia, apparently by the same way as the generic ”maize” became a type of corn in the borrower languages. An opposite example is the conversion of the specific name into a category name, like the proper name Caesar becoming Kaiser in German and Tsar in Slavic.

The unfortunate double/triple translation in the list below (for example, Greek => German, German => Russian, Russian => English, or Cyrillicized Tatar => Russian, Russian => English) may lose some semantical precision, but still would preserve the meaningful essence of the words.

The spelling of the Cyrillicized Türkic words in the Russian sphere of domination is transcribed from the Greek-based quasi-Cyrillic to English, performed by V. Stetsyuk in his original work. The accuracy of all these transformations would suggest a possibility of alternate spellings for the most of the cited words.

Greek letter ”xi, ksi” is replaced with its phonetic equivalent ”ks” to avoid misinterpretation. Both w (o-mega, or omega, large o) and o (o-micron, or omicron, little o) are transcribed with English ”o”.

Valentyn Stetsyuk, Lviv; Ukraine

link

personal site:link

_____________________

İSKİT İLE HELEN

Helen olan kişi çıplak olan kişidir, küçüktür. 

Tanrıya (Apollo olabilir) bir sunuda bulunuyor. 

Sağdaki de bir tanrıçadır (?) . 

Sol baştaki ise bir İskit. 

Helen olan normal bir insan olarak tasvir edilmiş iken, 

İskit tanrılar kadar büyük tasvir edilmiş. 

Bu da, o çağda 

Helenlerin İskitleri 

yarı tanrı olarak gördüklerini gösterir.

_______________________.

The So-Called Genocide of the Greeks of Asia Minor

by Dr. George Nakratzas, February, 2007

On around 15th September Greek television revived the issue of the Asia Minor catastrophe; once again, the leading players were stars of the patriotic PASOK party, such as Mr. G. Kapsis. This is a politician whose record includes the proposal which he laid before the Greek Parliament on 12th May 1997, together with MPs G. Haralambous and G. Diamantidis, that the 15th September be made an official day of remembrance in commemoration of the genocide of the Greeks of Asia Minor.

Speaking on television Mr. Kapsis had much to say about his own version of history, but forgot, of course, to mention the crimes perpetrated by the Greek army before the Turkish troops occupied Smyrna, where - it is true - terrible crimes were committed (among the victims of these crimes were members of the author's family).

One might also mention the crime of genocide committed by Greek troops against the civilian Turkish population of Aydin on 28th and 29th June 1919.

To quote from the author's own work, Asia Minor and the origins of the refugees, page 123: While the Turkish forces counter-attacked against the Greeks, their successful approach to the bridge over the River Maiandros was the signal the Greeks had been awaiting. They first of all set fire to the four corners of the Turkish quarter, and then placed machine guns and armed soldiers and civilians at street corners, in high buildings and on the minarets. From these positions they opened fire on the local people, who attempted in terror to flee their burning houses. Injured people lying in the streets were compelled to return to their homes, where many poor people - old people, women and children - were burned alive.

In all 4400 people died - 4000 Muslims and only 400 non-Muslims. An act of genocide perpetrated by the Greek army against the entire Turkish population of the city of Aydin.

When it came to genocide and ethnic cleansing in the Balkans, it was in fact the Greek army, which led the way.

The first example was the slaying of 32,000 unarmed Turks and Jews in Tripoli in 1821, and the ethnic cleansing of the entire Slav-speaking population of Kilkis in 1913.

It is time Mr. Kapsis remembered the old proverb: People in glass houses...

OPEN LETTER

(After receipt of this letter, and after certain articles and letters in the newspaper Avyi Simitis withdrew from the National Printing Office the decree, already signed, and - having replaced the word 'genocide' with the word ' memory', sent it to the Council of State for their opinion.)

To:

The Right Honorable Kostas Simitis
Prime Minister of Greece
Athens

Dr. Georgios Nakratzas
Chest physician

Rotterdam, 20th February 2001

Subject: Presidential Decree on the Genocide of the Greeks of Asia Minor

I have followed with interest the reaction of the Greek press to the proposal by Mr. Venizelos, Minister for Culture in the Greek government, concerning the signing of a Presidential Decree on making the 15th September an official day of remembrance of the genocide of the Greeks of Asia Minor by the Turks in 1922. The articles in the newspaper Avyi on 18th February 2001 were particularly impressive and informative.

As a writer and the descendant of refugees from Asia Minor, I believe it is incumbent on me to comment on the articles mentioned above, in order to fill in certain gaps in historical memory, especially that of the younger generation in Greece.

The draft law laid before Greek Parliament on 12th May 1997 by the Members of Parliament G. Haralambous, G. Diamantidis and G. Kapsis, on the introduction of the aforesaid official day of remembrance, contains the following words: ...in a geographical region which saw the magnificent achievement of the idea of the multi-ethnic state with Greek culture and consciousness, either at the time of the heirs of Alexander, or during the Roman era, the years of Byzantium or the age of the Ottomans...

This nationalistic text submitted by the three MPs reflects a conscious or unwitting absence of historical knowledge in respect of the issue of the ethnic consciousness of the Greek-speaking people of Asia Minor during the period of the Roman Empire of the East (Byzantium) or the Ottoman Empire.

During the Byzantine era and the early part of the Ottoman Empire the Greek-speaking but actually multiethnic populations of Asia Minor did not regard themselves as Greeks but Romaioi, a word later corrupted to Romioi.

National identities were invented by the theoretical thinkers of the western Renaissance, and mainly used after the French Revolution to combat theocracy and feudalism, systems which characterized the social structure of the various empires.

Concepts such as multinational state with Greek ethnic consciousness are a stark contradiction, in themselves contradicting the views of the MPs introducing this bill.

At another point in their text the 3 MPs claim that the backbone of Greek civilization was uprooted, together with all its traditions and a rich three-thousand year Greek presence, with no attempt made to save them...

The text is an attempt to present the Greek presence in western Asia Minor and Smyrna as continuing uninterrupted over the last three thousand years. This is a notion quite at odds with historical reality - a reality of which the three MPs are probably ignorant.

It is well known from historical sources that in 1333 Smyrna was a city in ruins, while in 1390, the date of the fall of the last Byzantine bastion in Asia Minor, Philadelpheia (Alasehir) the whole region, both Smyrna and its hinterland, was literally depopulated of Christians. In 1402 the Han of Mongolia, Tamerlaine, slaughtered or enslaved all the remaining Christian inhabitants of Smyrna and its hinterland, who had fled there for refuge, in order to punish the Sultan Vayazit. In a recent academic study Ms. Anagnostopoulou informs us that in 1520 in the villayet of Aydin the Christian population amounted to just 0.9% of the total population, increasing by the end of the same century to 1.55%. Even as late as 1717 the city of Smyrna had 19 mosques, 18 synagogues and just 2 Orthodox churches.

A wholesale migration of Orthodox Christians into the villayet of Aydin took place after 1839, following the publication of the Tanzimat - a decree promulgated by the Sultan to the effect that both Christian and Muslim serfs were now free to leave the feudal estates.

The Orthodox economic migrants of the villayet of Aydin came from the islands or the Balkan lands of the empire, settling there to seek work. It is for the descendants of these migrants that the three Greek MPs are now claiming a three-thousand year presence in the region!

In 1912, according to the statistics compiled by Sotiriadis, and used officially by the government of Eleftherios Venizelos, in the villayet of Aydin - a huge region consisting of the sadzak of Magnesia, Smyrna, Aydin, Denisli and Mendese - out of a total population of 1,659,529 the Orthodox Christians accounted for 622,810, or 37.75% of the population, while Anagnostopoulou puts the figure lower at 435,398 or 26.2%. Of the 622,810 Greeks cited by Sotiriadis as inhabitants of the villayet of Aydin, 395,559, or 63.5%, lived in six coastal districts of the sadzak of Ismir, i.e. in a relatively small strip along the shore. The remaining Orthodox Christians were submerged in the great sea of Muslim populations.

The Presidential Decree also contains the following statement:

...Thus more than 1.5 million Greeks of Asia Minor were forced, mainly after the dramatic events of 1922, to abandon the homes of their forebears in Asia Minor and settle, as refugees, in Greece and in other regions...

Despite the fact that the text of the Presidential Decree now awaiting signature is intended to make the 15th September an official day of remembrance, as a physician - even though my special area is the lungs, rather than the mind - I have to point out that the authors of the text are showing definite clinical symptoms of historical amnesia!

How little the homes of the Greeks of Asia Minor were really the 'homes of their forefathers' we have made clear in the preceding paragraph.

What the authors of the text fail to mention is the question of what the Greek army was doing in the regions of Proussa, Kutahya, Afion Kara-Hisar and the Sangari River - regions where the Greek population was either an insignificant minority or entirely non-existent.

Greeks were a minority only in the sadzak of Proussa, where, according to Sotiriadis, of a total population of 353,976, Orthodox Christians numbered 85,505, or 23.3%, mainly settled in the coastal areas.

According to Anagnostopoulou, the Romioi of the sadzak of Proussa numbered not 85,505 but just 56,233, while in the other regions mentioned above the number of Greeks was negligible, if indeed there was a Greek presence at all.

In 1922 the Greek army in this region was no more than an army of occupation, conducting an imperialist-expansionist campaign within the heart of Turkish national territory.

The text of the Presidential Decree also states that the Greeks were compelled - mainly after the dramatic events of 1922 - to leave their homes, but it is silent on two important details, i.e. what was the behaviour of the Greek populations before the battle of Ankara in 1922, and who imposed the compulsory exchange of populations.

To examine the first of these questions we might take as an example the behaviour of the Greek population of Proussa, who - according to Anagnostopoulou - amounted to 5100 individuals out of a population of 85,600.

The writer Adamantiadis, descended from a Proussa family, describes how the occupation of Eski-Sehir by the Greek army was celebrated by the Greeks of Proussa with a torch lit procession, while the Greek inhabitants of military age, although they were Ottoman subjects, joined the ranks of the Greek army of occupation and fought against the Turkish army of liberation, led by Kemal Attaturk, on the nearby front.

To really appreciate the importance of the events narrated by Adamantiadis, one needs to ask oneself how the Greek authorities would have reacted after the Second World War if - during the Bulgarian occupation of eastern Macedonia - the Slav-speaking Macedonians of Serres and Drama had welcomed with torch lit processions the Bulgarian troops, and if some of them had donned Bulgarian uniform and fought against the Greek army at some point of a hypothetical battlefront.

We are well aware of the moral contempt felt by the Greek people for those security squads wearing German uniforms during the Occupation of our own country. That the people of Proussa should have fled before the imminent onslaught of the Turkish army is all too understandable.

It is well known that the Greeks in areas not close to the battlefields were forced to flee as refugees, like, for example, the people of Cappadocia and eastern Thrace.

In the study by Svolopoulos - published by the extreme nationalist Society for Macedonian Studies in Thessaloniki - it is explicitly stated that the compulsory exchange of populations was not proposed, and insisted on, by the Turkish government, but by the Greek government of Eleftherios Venizelos. Svolopoulos states that since the Turkish government was opposed to the exchange, there was a widespread feeling within the Greek government that 500,000 Turks from northern Greece should be forcibly removed from their homes and taken to somewhere on the Turkish coastline. Svolopoulos writes that this idea was abandoned because of the very poor impression it would have made on the Europeans. In the end the Turkish government was obliged to consent to the Greek proposal for a compulsory exchange of populations.

It is not my purpose in writing this letter to hurl allegations of crimes committed in other times, in different social systems with different moral standards.

My purpose is instead to support the statement made by Professor Antonis Bredimas of the University of Athens, in an article he wrote for the Avyi newspaper on 18th February 2001, as follows:

But if one wants to look ahead and not back into the past, one must take to heart the recommendation made recently by a fellow academic of mine: The two peoples should recognize what they have suffered at each other's hands, and ask forgiveness for what they have done to one another.

Dr. Georgios Nakratzas

BIBLIOGRAPHY
GEORGIOS NAKRATZAS
ASIA MINOR AND THE ORIGINS OF THE REFUGEES
The imperialist Greek policy of 1922 and the Asia Minor catastrophe

BATAVIA PRESS, Thessaloniki, 2000
Central Distribution in Greece
Thessaloniki: tel. 031 237463 
Athens: tel. 01 3639336
ISBN: 960-85800-6-4

GEORGIOS NAKRATZAS

Anadolu ve Rum Gocmenlerin Kokeni
The imperialist Greek policy of 1922 and the Asia Minor catastrophe
Central Distribution in Turkey

KITABENI, Catalcesme No 54/a, Istanbul
Istanbul Tel : 212.5124328 212.5112143

EK:

http://www.tallarmeniantale.com/genocide-greek.htm



British historian W. Alison Phillips (e-book), who wrote the history of the Greek revolution, noted in 1897: Everywhere, as though at a preconcerted signal, the peasantry rose, and massacred all the Turks—men, women and children—on whom they could lay hands. In the Morea shall no Turk be left. Nor in the whole wide world. Thus rang the song which, from mouth to mouth, announced the beginning of a war of extermination... Within three weeks of the outbreak of the revolt, not a Muslim was left, save those who had succeeded in escaping into the towns....


pdf: 


***

Death And Exile: The Ethnic Cleansing Of Ottoman Muslims By Justin Mccarthy

Free E-Book: 

***

History of the Greek Revolution, Volume 1 By George Finlay

page 146-147 The night before Hypsilantes quitted the Russian territory Karavia assembled the Hetairists and his band of mercenaries (called Arnaouts in the principalities, though compose of Greeks,Servians and Bulgarians as well as albanians) and after informing them that a revolution was about to take place under Russian auspices, he led them to attack the Turkish officer and his men. Some were surprised and murdered, but others succeeded in shutting themselves up in a house, which they defended for some time. Karavia then authorised his men to capture or murder the Turkish merchants in the town and began to break open and plunder their warehouses and take possession of their ships, were surprised and murdered in cold blood. The native population of Galatz took no part in this infamous transaction ; they neither stained their hands with blood, nor disgraced themselves by robbing their guests. Indeed, the cruelty of Karavia and the licentiousness of his Arnaouts, terrified the Moldavians, who saw little prospect of enjoying either order or security under the goverment of the Hetairists. The sanguinary and revengeful passions awakened by the assassination of the Mussulmans at Galatz spread rapidly over the whole province, in consequence of the misconduct of Hypsilantes and the timidity of Michael Soutsoz. About fifty Othoman soldiers were stationed at Yassi as a guard of honour. Historian George Finlay claimed that the extermination of the Muslims in the rural districts was the result of a premeditated design and it proceeded more from the suggestions of men of letters, than form the revengeful feelings of the people. William St. Clair wrote that: "The orgy of genocide exhausted itself in the Peloponnese only when there were no more Turks to kill."....

scribd adres (click)

.....

That Greece Might Still be Free: The Philhellenes in the War of Independence
William St Clair

many Turks were killed...

( click )




****

ATLAR

İskitlerden Hunlara, Büyük İskender'den Cengiz Han'a, Müslümanlığı yayanlardan, Haçlılara ve İspanyol conquistador'larına ve ovalardaki Amerikan Yerlilerine kadar fethedip, denetleyen ve imparatorluklara kafa tutarılar hep at sırtındaki savaşçılardı. 

Seferlerinin öyküleri savaş tarihinin en önemlileriydi ve hem askeri stratejileri hem de binicilik hünerlerimizi günümüze değin şekillendirmişlerdi. Halen uyguladığımız at bakımı ve eğitiminin temelleri de yine onlar tarafından atılmıştı. Göklerde jetlerle, yahut yerde tank taburlarıyla olsun modern muharebe metotları süvarilere çok şey borçludur. 

Büyük İskender'in Makedonyalı süvarileri veya Cengiz Han'ın Moğol atlıları gibi efsanevi atlı birlikler düşmanlarını çaresiz bırakan taktikleriyle o günden günümüze savaş uzmanlarını hep hayran bırakmıştır. 

Perslerin Yunanlılarla yaptığı savaşlarda ve daha sonra MÖ 5· yüzyılda Yunan şehir devletlerinin birbiriyle çarpıştığı ardı arkası kesilmeyen Peloponnez Savaşlarında süvarilerin varlığı göze çarpmaya başlamıştı. Bu devirde Yunan şehir devletlerinin henüz yerleşmiş bir atçılık geleneğine sahip olmadıklarını gören Xenophon, biraz da Atinalıların süvari güçlerini geliştirmeleri kaygısıyla yazdıklarını kaleme almıştı. O sert ve vahşi zamanlarda iyi bir süvari gücüyle sağlam yük hayvanları edinmek şarttı. Bunu Büyük İskender kadar kesinlikle gösterecek başka kimse yoktu.

Hakkında gerçekten bir şeyler bildiğimiz ilk atlı savaşçılardan biri Makedonyalı İskender' di. Atları kamçıyla değil, şefkatle terbiye eden ilk eğiticilerden biriydi ayrıca Makedonyalı İskender: 

Teselyalı bir at taciri Makedonyalıların lideri Philippos'a satmak 
için bir at getirir. Arkasına vurulu damga, öküz başını andırdığından halk ata bir isim bulmuştu bile: Bukefalos (öküzbaş). 

Takvimler MÖ 344 senesini gösteriyordu ve o zamanlarda bile at tacirlerinin pek iyi bir ünleri olduğu söylenemezdi. Hareket ederken muhteşem görünen at, yanına biri yaklaştığında son derece huysuzlanıyordu. Philippos tam atı ve tacirini defedecekti ki henüz 12 yaşında olan oğlu İskender atı sakinleştirmeyi denemek için babasından izin istedi. Bukefalos'un kendi gölgesinin hareket ettiğini gördüğü zaman korktuğunu fark eden İskender atı güneşe doğru çevirdi. Bukefalos artık sakinleşmişti. Atının üzerine atlayan delikanlı tarih yazmaya hazırdı artık. 

İskenderiye'den Fergana'ya, Makedonya'dan Hindistan'a kadar neredeyse 30.ooo kilometrelik bir sahaya yayılmış dünyanın gördüğü en geniş imparatorluğu kurarken Büyük İskender'in altında atı Bukefalos vardı. 

Her ne kadar Teselya'nın ovalarından getirilmiş olsa da Bukefalos'un soy kütüğü ya Akhal Teke -üç gün boyunca su içmeden yol alabilen atlarıyla meşhur Akhal vadisi Orta Asya' daki Karakum çölünün göbeğinde bir vahaydı- ya da Fergana'ya dayanıyordu. 

Büyük İskender sıcaklığın 5o dereceye ulaştığı yerlerden Hindukuş'un kar ve buzuna, otlaklardan, bataklıklara, çöllerden muson ormanlarına kadar her türlü arazi ve hava şartlar altında ilerlerken onu Bukefalos taşımıştı. Büyük İskender'in savaştığı son yer olan Puncap'ta Hydaspes ırmağında, söylenceye göre 30 yaşında ölen Bukefalos'un ardından unutulmaz komutan, fethettiği şehirlerden birine atının ismini vermişti. 

İskender, babası Philippos'un MÖ 336'da suikasta kurban gitmesinin ardından iktidara geldi. Babasından 400 atlık hafif bir öncü birliğiyle, Philippos'un icadı olan ve sarissa denilen neredeyse altı metre uzunluğunda mızraklada silahlanmış 33oo'den fazla atlının oluşturduğu ağır bir süvari birliğini ve bölgenin tehlikeli biçimde karmaşıklaşmış ilişkiler ağını miras almıştı. 

Kısa mızraklarıyla Makedonyalı süvariye erişmesi imkansız olan düşman atlısının yüzünü veya atını hedefleyen sarissa'nın ucu sivri, sapı ise binicinin ilk denemesinde ıskalayabileceği hesap edilerek kabaralı idi. 

Makedonya süvarisinin İskitlerden örnek aldığı kama biçimli savaş düzeni Yunanlıların dörtgen formasyonuyla karşılaştırıldığında daha fazla içeri sokulma kabiliyeti ve daha kolay manevra yapıp dönme olanağı sağlıyordu. İskender muazzam seferine başladığında yanında sadece Makedonyalı değil aynı zamanda sayıları 6.ooo'e ulaşan Teselyalı ve Trakyalı süvarilerle Pers süvarileri de bulunduruyordu. Ve bu sadece başlangıçtı. 

Philippas Makedonya'nın at mevcudunu, söylendiğine göre 2o.ooo kısrak ithal ederek artırmış ve iyileştirmişti. Philippas'un dönemiyle aşağı yukarı çakışan Sibirya' daki Pazırık mezarlarından bildiğimiz üzere, sağlam bacaklı bu atların yerden yükseklikleri yaklaşık bir buçuk metre olmalıydı. 

İskender, Bukefalos'un da doğduğu Teselya'dan ve atçılık geleneği Yunanistan'dan daha gerilere giden Trakya'dan getirttiği birçok başka tür mükemmel savaş atıyla Makedonyalı süvari birliklerinin gücüne güç katmıştı. Yapılan bazı yorumlarda bakımı kolay, şaşırtıcı derecede dayanıklı ama bir o kadar da çirkin olarak betimlenen at stoklarına Trakyalılar İskit ülkesinden ithal ettikleri at soylarını da eklemişti. İskender'in ordusunu tüm bu farklı türler oluşturuyordu. 

İskender'in Muhafız Süvarileri diye bilinen ağır süvarileri yaklaşık 2oo'lük gruplara ayrılmış, 300 atlı bir grup ise lidere en yakın özel bir birliği oluşturuyordu. İskender'in süvarisinin bitirici gücünü biraz olsun anlamaya yarayacak bir örnek vermek gerekirse, MÖ 334'teki Granikos muharebesindeki kayıpları, sadece yirmi beşi Muhafız Süvarilerinden olmak üzere, doksan atlı ve otuz piyadeyi geçmezken Perslerin süvari ve piyade kayıpları 1ooo'in üzerindeydi. 

Ertesi yılki İssos Muharebesinde ise Pers kralı Darius'un 3o.ooo'lik süvari gücünün karşısına yalnızca 4.500 süvariyle çıkmasına rağmen sonuçta Makedonyalıların toplam 450 civarında süvari ve piyade kaybına karşılık Persler 15.000 askerlik bir kayıp vermekle kalmayıp atlarının birçoğunu da İskender' e kaptırmıştı.

İki yıl sonra Darius'la bir kere daha, bu sefer Dicle yakınlarındaki Gaugamela ovasında karşılaştıklarında İskender'in 7.ooo süvarisi ve 4o.ooo piyadesine karşılık Darius'un yaklaşık 35.ooo süvarisi, tahminlere göre sayıları 2oo.ooo'den bir milyona kadar değişen muazzam miktarda piyadesi vardı. Bunun yanı sıra 200 tane dört atlı ve biçki tekerlekli savaş arabası da -bu model Hindistan'da geliştirilmişti- bulunuyordu. 

Bu yenilik bile Darius'un işine çok yaramamıştı belli ki. Sadece tek bir atı etkisiz hale getirmek diğer üçünü birden devre dışı bırakmaya yettiğinden savaş arabaları hem piyadeler hem de süvariler tarafından kolayca alt edilmişti. Savaşın sonundaki tabloya baktığımızda ise Makedonyalıların verdiği zayiat sadece 5oo civarındayken bu rakam Perslerin cephesinde 1oo.ooo'i buluyordu. 

Bunlar henüz İskender'in ısınma hareketleriydi. Çünkü takip eden sekiz yıl boyunca ordusunun başında Asya'nın batısından Hindistan'a kadarilerleyerek topraklarına toprak katmakla kalmamış, emperyal maceraları için ordusunun at stokunu da zenginleştirmişti.

Ama bu muazzam ordunun lojistiğini hakkıyla sağlamak hiç de o kadar kolay değildi ve ne insanların ne de atların kolayca aşabileceği arazi şartları İskender'in tahmin ettiğinden de zorlayıcıydı. Gemilerin yerel limanlara taşıdığı erzak ve teçhizatın bir bölümü her biri 12o kiloya kadar yük taşıyabilen atların sırtına aktarılmıştı ve muhtemelen süvari atlarının payına da bir parça nakliye işi düşmüştü. 

Bu atların sırtlarına yüklerin nasıl konulduğu ve taşındığı konusunda şaşırtıcı derecede az bilgimiz olsa da kullanılan halat ve düğümlerin asırlardan günümüze kadar gelen çeşitlerle neredeyse birebir mukayese edilebileceğini söyleyebiliriz: Yük eyeri ile birkaç küfe ve sepet. Batı Amerika dağlarında yük hayvanlarının sırtında eşya taşıyanların halen kullandığı ve diamond hitch* dedikleri düzenek de büyük olasılıkla İskender'in ordusu tarafından biliniyordu. 

Bu zorlu arazi koşullarında, günümüzde de olduğu gibi, atlar bir de kendi erzaklarını taşırdı. En nihayetinde, askeri açıdan en büyük önemi ifade eden atlarının sağlığı konusunda son derece titiz davranan İskender, her at için günlük beş kilo tahıl, beş kilo saman ile otuz beş litreye kadar su ayrılmasını buyurmuş ve şartlar elverdikçe otlamaları için haftanın bir gününü dinlenmelerine ayırmıştı. Bunun yanında, ordunun yaptığı yağmaların bölgelerin hasat zamanına denk gelmesine de özen gösteriyordu. Söz konusu cömert uygulamalar, bu büyük liderin atları için beslediği ilgi ve titizliğe dair bize bir fikir verebilir. Ama şunun da altı çizilmeli ki, atları olmadan, kelimenin tam anlamıyla, hiçbir şey yapamaz, hiçbir yere gidemezdi. 

At sırtında başardığı bazı şeyler sanki insan sınırlarını aşar nitelikteydi. Gaugamela'dan sonra Darius'u birkaç gün daha takip eden İskender, bir günde yetmiş dört kilometre kat etmişti. Başka bir sefer de, çöl topraklarında susuz, çok az erzakla ve nalsız atlarla Dairus'u kovalarken, Darius'un kumandanlarından biri tarafından öldürüldüğünü öğrenene kadar beş gün boyunca toplam 320 kilometre yol kat etmişlerdi. Hindistan'da Hydaspes ırmağında Porus'un ordusundaki fılleri bile becerikli bir manevrayla etkisiz bırakan İskender iki seneden daha kısa bir zaman sonra, MÖ 323 yılında ölmüş, ardında Yunanistan'dan Afganistan'a kadar uzanan koca bir imparatorluk bırakmıştı. Bunu atlarına borçluydu.

Büyük İskender'in kazandığı zaferler, süratle hareket edip şiddetle hücum eden süvari gücünün vurucu etkisinin habercisi olsa da, bunun açık bir şekilde doğrulanması için Romalıların İskit kökenli Partlar karşısında MÖ 53'te, Moritanyalılar karşısında M S 3 · yüzyılda ve nihayet 378 yılında Adrianopolis Muharebesinde Gotlar karşısında uğradığı mağlubiyetleri beklememiz gerekecekti. 

Romalıların, modem uygarlığın teknik temelini atan etkin ulaşım ve iletişim sistemleri, endüstri stratejileri, askeri organizasyon yapıları, gelişkin hukuk sistemleri ve daha bir dizi yeniliklerle dünyayı değiştirdiği doğrudur, ama söz konusu atlar olduğunda Romalılar öncü değil artçıydılar. 

Çabuk öğrenen Romalılar özellikle düşmanlarından kapabilecekleri ne varsa öğrenmeye çalıştılar. Kelt ve Germen kabilelerini ilk defa muharebe alanında gördüklerinde barbar yaftasını yapıştırıp onları hor görmelerine rağmen süvari ve piyade kuvvetlerinin bir araya gelmesinden ibaret olan hücum metotlarının oldukça etkili olduğunu da gözden kaçırmamışlardı. 

Perslerden silah ve zırh konusunda esinlenerek süvarilerini cataphractarii*(sadece atlının zırhlı olduğu) ve elibarani* (hem atın hem de atlının zırhlı olduğu) diye ikiye ayırmışlardı. Bu formasyon daha sonra ortaçağ şövalyelerine ilham kaynağı olacaktı. 

Romalıların bundan sonra attığı adım, oyunu kurallarına göre oynayan tüm emperyalistlerin yaptığı gibi yerel toplulukları kullanmak oldu. 

Çok geçmeden Roma'daki Constantinus Zafer Takının frizlerinde resmedildiği üzere Yukarı Nil'deki Belmiler ve Moritanyalıların yanı sıra Hunlar, Gotlar ve öteki Germen süvarileri Roma'nın emperyal ordusunda saflarını almıştı. Yine de bütün yaratıcılıklarına rağmen hala esas olarak piyade birlikleri dayanıyor ve süvarileri ancak zaferden emin olduklarında ortaya sürüyorlardı. At sırtındaki barbadara karşı duydukları derin korku ve nefretten olsa gerek, Roma'nın tüm vatandaşları vahşi toplulukların kılığı olan pantolon ve bot yerine toga ve sandal giyerdi.

Büyük İskender'in mahirane bir biçimde yaptığının aksine Romalılar hiçbir zaman çarpıcı organizasyon kabiliyerlerini özel eğitimlere, savaşacakları araziyi dikkatle seçmeye ve süvarinin ihtiyaç duyduğu atların sağlığına devamlı özen göstermeye yöneltmedi. 

Fakat posta servisinden savaş arabası yarışlarına kadar uzanan geniş bir yelpazede atların savaş dışı hizmetleri oldukça belirginleşti. Batıda Britanya'dan doğuda Suriye'ye kadar yayılan bir yol şebekesi üzerinde atların çektiği posta ve yük arabalanyla -ve hatta at sırtındaki ekspres kuryelerle- sağlanan ulaşım ve iletişim hızı, ancak tren ve telgrafın gelişiyle geride bırakıla bildi. 

İmparatorluk çapında av ve çekim atları, koşum atları ve yarış atları gibi yeni at türleri de yetiştirildi. Bir başka önemli nokta ise, genel kanıya göre Romalıların MS 1. yüzyılda icat ettiği at nalıdır. Hipposandal denilen bu nal modelinde düzleştirilmiş oval bir metal parçası, yükseltilmiş kenarları ve halkalar yardımıyla deri bir şeride tutturulup ayağa monte ediliyordu. İskender'in atlarının ayaklarına da muhtemelen bundan üç yüz elli yıl önce engebeli arazi için nala benzer şeyler takılmıştı. 

İber yarımadasında Romalıların etkisi oldukça güçlü bir şekilde hissediliyordu. En büyük düşmanlarından Hannibal ile savaşan Romalılar yarımadayı MÖ 2. yüzyılın sonlarında kontrolleri altına aldıklarında yanlarında doğuya ait bazı at soylarını getirmeyi de ihmal etmemişlerdi. Öteden beri düşkün oldukları yarışları ve binicilik oyunlarını kısa zamanda yarımadada başlatmışlardı. Getirdikleri atları yarımadanın yerli atlarıyla melezleyerek üç ana at soyunun temelini atıyorlardı: Sırtı kısa, tıknaz, güçlü ve çevik yapılı Endülüs atının atası; kibar adımları, yuvarlak butları ve dalgalı yelesiyle zarif Jennet; küçük ve sağlam yapılı Fransız tırıs atı. 

Roma at kültürüyle kesişen başka etkilerden bahsetmemiz mümkündür. Hannibal'ın başarıları ve atların bu başarılardaki yadsınamaz payı sadece zaferlerinde değil, aynı zamanda Napoli yakınlarındaki Capua'da konaklamasını (MÖ 216-215) takiben Etrüsk atlarının Berberi atlarıyla çaprazlanmasıyla da ölümsüzleşmişti. Sonuç, meşhur Napali (Neapolitan) atlarıydı. Her ne kadar günümüzde nesli tükenmiş olsa da iki Napoli aygırı -farklı türden dört diğer aygırla beraber- Lipizzaner soyunun ataları olarak tarihe geçmişti.

sayfa 101'den itibaren

AT - J.EDWARD CHAMBERLİN

Çeviri: UĞUR PEÇE

pdf:

DİPNOT:

( Alevi-Bektaşi kültüründe de Geyik-Donuna girmek vardır.-SB)

"Karaayaklar grup halinde avlanmayı kurtlar ve köpeklerden öğrenmişti. Kurtları makoiyohsokoyi, Kurt Yolu (WolfTrail) ya da Samanyolu, olarak gökyüzünde hala görürüz ve bize bir arada nasıl çalışacağımızı hatırlatırlar. Kurtların öğrettiği bir başka şeyse toynaklı ve boynuzlu hayvanların yemek için uygun olduğu ancak pençelilerden uzak durulması gerektiğiydi. Atlar bu hususta hiç de hevesli görünmeseler de Karaayaklar ponokaomitai-ksi ya da geyik-köpek dedikleri büyük atlar beslemeye başladıklarında, atlar bu isimden hoşnut kalmış, geyik boynuzlarının kutsal ayinlerde kullanılmasından onur duymuşlardı." 

(kadim hısımlar ve ilk kez ata binmek - SB)

"Karaayaklar (Amerika Yerlileri) , kadim hısımlarının -Orta Asya kabileleri- bundan binlerce yıl önce ilk kez ata binip bozkırlar boyunca göçebe medeniyetleri kurduğu zamandan kalma bir yaşam tarzını aniden kaybediyorlardı. Karaayaklar ve diğer ova Yerlileri bu hayat tarzının emanetçileriydiler." 

sayfa 25-27

AT - J.EDWARD CHAMBERLİN

Çeviri: UĞUR PEÇE

pdf:

.......

MEDYATİK ATIMIZ

Origins of the Sagittarius Mythos

In a Persian legend of the very early (pre-Aryan) period, when Iran was civilized by a western Mesopotamian ruler, Takma Urupi (Takma=Tana) whose wife was Eneth. Eneth or Nana are names of the mother goddess of waters, rivers, and fertility among Mesopotamian and Scythian peoples.

Takhma Urupi (Nimrod), has three sons Tura, Sin, and Iredj. The first two stick together against the third son who inherits Iran. Tura becomes the ancestor of the Turanians, that is Scythians and Huns. Nimrod was known by several names in the Near East and was symbolized by the constellations Sagittarius and Orion amongst the Turanian/Scythian nations.

The centaur race is marked in myth as particularly war like and fierce. The Mesopotamians, who introduced the constellation Sagittarius and defined it as a centaur, represented it as twin headed with a human head facing forward and an animal head facing back, imagery which later adapted into the presence of a cloak flying behind the head of the constellation figure.

Insight into how the centaur myth originated offers an interesting reflection on its early basis. The first and most effective race to use the horse in battle was the Scythians, skilled archers who took full advantage of its speed and height to become a race beheld in terror and awe. It is claimed that when the Greeks first saw the Scythians they believed the horse and rider to be one, giving rise to imaginative and fear-inspired tales of the war-like centaur.



Sagittarius [/center]
constellation, late 14c., from L., lit. "archer," properly "pertaining to arrows," from sagitta "arrow," which probably is from a pre-Latin Mediterranean language. Meaning "person born under Sagittarius" (properly Sagittarian) is attested from 1940.

Various OLD German forms are „scuzzo“, „skut“, „sketta“, „schütte“, modern German „Schütze“ 

Anglosaxon „skytt“ and in Swedish „skytte“


Scythian
1543, from L. Scythia, from Gk. Skythia "ancient region along the north coast of the Black Sea," from Skythes "a Scythian."
The Scythians or Scyths were an ancient people of horse-riding nomadic pastoralists.
half-men, half-horse, drinking, dancing, wild celebrating beings from "another world".


alıntıdır.

EK: PANTALON

***